Achtergronden & oorsprong

De legering bestaat uit ijzer waaraan koper, fosfor, silicium, nikkel en chroom zijn toegevoegd. De bruine roestkleur is het uiterlijk meest typische kenmerk.  Iets wat je lelijk of juist heel mooi vindt.

In 1932 werd corten in de VS gepatenteerd en vervolgens verder ontwikkeld door de United Steel Corp.  Patenten zijn na diverse overnames thans in handen van Arcelor Mittal. In Duitsland wordt voor de gehele europese markt in licentie geproduceerd door Hüttenwerke AG. Altijd als plaat geleverd en door Delta in diverse productvormen naar de markt gebracht. De sterkte is vergelijkbaar met andere gelegeerde staalsoorten zoals RVS, de rekenwaarde is circa 355 N/mm².

Er zijn 2 soorten corten aangeduid als: A en B

Het verschil tussen corten A en B is de weerbestendigheid. Het materiaalverlies na tien jaar bedraagt voor corten A zo’n 30-75 μm en voor corten  B zo’n 75-100 μm. Corten A is dus meer weerbestendig dan corten B. Ter informatie: voor normaal constructiestaal bedraagt de materiaalafname na tien jaar 150-200μm.

Een ander verschil is het gedrag bij (zeer) hoge temperaturen. Corten A behoudt zijn volledige sterkte en stijfheid.

Een belangrijk voordeel van cortenstaal is het zeer geringe onderhoud en de lage onderhoudskosten. In vergelijking met verzinkt, gecoat of roestvast staal, die periodiek onderhoud vereisen, onderscheidt cortenstaal zich door zijn duurzaamheid en weerbestendigheid. Met name in kustgebieden, waar zout, zand en zilte lucht een belastende invloed hebben op materialen, vormt cortenstaal een betrouwbaar en onderhoudsarm alternatief. Dankzij de karakteristieke, natuurlijke uitstraling wordt cortenstaal veelvuldig toegepast door landschapsarchitecten en ontwerpers in natuurlijke en landelijke omgevingen, waar het materiaal harmonieus opgaat in zijn omgeving.